Czy to musi być od razu trauma? A może po prostu chcę od życia więcej?

Czy naprawdę musimy cierpieć, żeby rozpocząć pracę nad sobą? A może wystarczy, że chcemy odkryć własny potencjał?

Przyzwyczailiśmy się myśleć, że do terapeuty przychodzimy wtedy, gdy coś jest nie tak. Kiedy doświadczamy lęku, cierpienia, trudności w relacjach albo przechodzimy przez życiowy kryzys.

Ale czy to jedyny powód, żeby zainteresować się swoim wewnętrznym światem?

Czasami słyszę:

„Właściwie to nie mam żadnego wielkiego problemu”.

„Mam dobre życie, ale czuję, że mogłabym doświadczać czegoś więcej”.

„Kiedyś potrafiłam się tak bardzo cieszyć. Chciałabym znowu tak się czuć”.

I właśnie wtedy pojawia się pytanie, które jest mi szczególnie bliskie:

A co, jeśli nie musimy zaczynać od cierpienia?

Kiedyś czułam coś wspaniałego. Dlaczego już tego nie czuję?

Czasami człowiek pamięta okres swojego życia, w którym doświadczał więcej radości, miłości, odwagi czy wewnętrznej swobody.

Może pamiętać, jak łatwo przychodziło mu nawiązywanie relacji. Jak naturalnie odczuwał bliskość. Jak potrafił cieszyć się drobnymi rzeczami.

A później coś się zmieniło.

Nie zawsze wydarzyła się wielka tragedia. Czasami trudno nawet wskazać moment, w którym ten dobry stan zaczął zanikać.

Z zewnątrz wszystko może wyglądać dobrze. Jest praca, rodzina, codzienne obowiązki. A jednak wewnątrz pozostaje tęsknota za czymś, co kiedyś było naturalne.

Czy odzyskanie takiego stanu nie jest wystarczająco ważnym powodem, żeby się sobą zaopiekować?

Dla jednej osoby będzie to radość. Dla innej poczucie bezpieczeństwa, zdolność do bliskości albo odwaga.

Nie musimy porównywać tych pragnień ani oceniać ich wielkości. Coś, co dla innych wydaje się drobiazgiem, dla konkretnego człowieka może oznaczać ogromną zmianę jakości życia.

A jeśli chcę odkryć coś, czego jeszcze nie znam?

Możemy jednak pójść jeszcze dalej.

Co, jeśli nie chcę niczego odzyskiwać? Co, jeśli jestem zadowolona ze swojego życia, ale czuję ciekawość tego, co jeszcze jest we mnie możliwe?

Gdzie jest mój potencjał?

Jak bardzo potrafię kochać?

Jak głęboko mogę doświadczać bliskości i współodczuwania?

Jak wiele odwagi mam w sobie?

Jak bardzo mogę ufać sobie i własnym decyzjom?

Jakie zasoby mogę jeszcze odkryć?

Na ile potrafię otworzyć się na nowe możliwości, dobrobyt, rozwój zawodowy czy większą swobodę finansową?

Nie chodzi tutaj o obietnicę, że samo wewnętrzne nastawienie przyniesie nam sukces czy pieniądze. Chodzi o przyglądanie się temu, co pomaga nam korzystać z możliwości, a co może nas niepotrzebnie ograniczać.

Te pytania nie muszą wynikać z cierpienia.

Mogą wynikać z ciekawości, pragnienia rozwoju i chęci głębszego poznania siebie.

Nie muszę szukać w sobie czegoś, co jest zepsute. Mogę po prostu chcieć odkryć, jak wiele jest we mnie możliwe.

Czy potrafimy w pełni przyjmować to, co dobre?

Czasami nie zdajemy sobie sprawy, jak wiele pozytywnych doświadczeń pozostaje poza naszym zasięgiem emocjonalnym.

Ktoś okazuje nam miłość, ale trudno nam ją naprawdę poczuć.

Osiągamy coś ważnego, a zamiast radości natychmiast pojawia się myśl, że to jeszcze za mało.

Ktoś nas docenia, a my automatycznie umniejszamy własne osiągnięcia.

Możemy mieć wokół siebie wiele dobra, a jednocześnie doświadczać trudności z jego przyjmowaniem.

Nie zawsze wynika to z jednego dramatycznego wydarzenia. Czasami znaczenie mają utrwalone przekonania, wcześniejsze doświadczenia lub sposoby reagowania, które stały się dla nas tak naturalne, że przestaliśmy je zauważać.

A co, jeśli możemy pracować nie tylko nad tym, co nas boli, ale również nad tym, co utrudnia nam pełniejsze odczuwanie tego, co dobre?

To pytanie jest dla mnie szczególnie ważne.

Peak States — nie tylko uwalnianie od cierpienia

Jednym z powodów, dla których bliskie jest mi podejście psychobiologii subkomórkowej Peak States, rozwijane przez dr. Granta McFetridge’a, jest jego zainteresowanie pozytywnymi stanami świadomości.

W tym podejściu uwagę kieruje się nie tylko na trudne doświadczenia, ale również na możliwość pracy z ograniczeniami w przeżywaniu określonych stanów, takich jak miłość, spokój czy wewnętrzna swoboda.

Bliska jest mi myśl Granta McFetridge’a:

„Bycie całością, bez «fałszywego ja», jest prawdziwym pragnieniem naszego serca”.

— Dr Grant McFetridge, How to Do Whole-Hearted Healing, for Professionals (polskie tłumaczenie fragmentu)

Właśnie ten kierunek jest mi bliski w pracy z człowiekiem.

Nie interesuje mnie wyłącznie to, od czego chciałby się uwolnić.

Interesuje mnie również to, ku czemu chciałby się rozwijać.

Jak chciałby się czuć? Czego chciałby doświadczać więcej? Jakie możliwości chciałby w sobie odkryć?

Nie oznacza to, że każdy człowiek osiągnie dowolny wymarzony stan. Oznacza natomiast, że możemy świadomie przyglądać się własnym potrzebom, zasobom i możliwościom rozwoju.

Rozwój nie oznacza, że jesteś niewystarczający

W dzisiejszym świecie łatwo pomylić rozwój z nieustanną presją poprawiania siebie.

Powinniśmy być bardziej produktywni, odważni, pewni siebie, szczęśliwi. Jakby to, kim jesteśmy dzisiaj, nigdy nie było wystarczające.

Ale nie o taki rozwój mi chodzi.

Nie chcę przekonywać człowieka, że powinien stać się kimś innym, aby zasługiwać na miłość, szacunek czy szczęście.

Chodzi raczej o odkrywanie tego, co jest dla niego ważne, co chciałby w sobie rozwijać i co może utrudniać mu dostęp do własnych zasobów.

Dla jednej osoby rozwój będzie oznaczał większą odwagę.

Dla innej umiejętność odpoczywania bez poczucia winy.

Ktoś będzie chciał swobodniej wyrażać miłość, a ktoś inny nauczyć się przyjmować życzliwość.

Czasami największa zmiana nie jest widoczna dla innych.

Może nią być pierwszy od wielu lat moment, kiedy człowiek naprawdę czuje spokój. Kiedy potrafi przyjąć komplement. Kiedy doświadcza radości bez natychmiastowego oczekiwania, że zaraz wydarzy się coś złego.

Nie musimy mierzyć rozwoju wielkością osiągnięć. Czasami największym osiągnięciem jest możliwość spokojnego, swobodnego bycia sobą.

A może po prostu mogę chcieć więcej?

W swojej pracy interesuje mnie zarówno to, od czego człowiek chciałby się uwolnić, jak i to, czego chciałby doświadczać więcej.

Może pragnąć odzyskać utracony stan.

Może chcieć odkryć w sobie większą zdolność do miłości, odwagi, radości czy bliskości.

Może być ciekawy własnego potencjału, nawet jeśli jego życie już teraz jest dobre.

Nie musi czekać na kryzys. Nie musi udowadniać, że cierpi wystarczająco mocno.

Nie musimy pracować nad sobą wyłącznie dlatego, że coś jest nie tak. Możemy robić to również dlatego, że chcemy odkryć, jak wiele dobrego jest jeszcze możliwe w naszym życiu.

Bo być może najważniejsze pytanie nie zawsze brzmi: „Co jest ze mną nie tak?”.

Czasami warto zapytać:

„Kim mogę się stać, kiedy pozwolę sobie pełniej doświadczać własnego życia?”

Natalia Anna Millichap
Psycholog · Psychotraumatolog · Terapeutka traumy

Pracuję z traumą stacjonarnie w Ellesmere Port oraz online. Jeśli czujesz, że to jest moment na zmianę, napisz do mnie.

www.polskipsychologonline.co.uk

Previous
Previous

Terapia indywidualna online czy stacjonarnie? Jak wybrać odpowiednią formę wsparcia?

Next
Next

Czym jest trauma i dlaczego przeszłość nadal wpływa na nasze życie?